Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘કવીતા’ Category

 
(૧)
 
એક પંખીનોય માળો જો જુદો થૈ જાય છે,
વૃક્ષનો માહોલ સઘળોયે સુનો થૈ જાય છે.
 
આ દીવસનો માર એને પણ પડે છે, જોઈ લ્યો
સાંજ પડતાં તો સુરજ રાતો–પીળો થૈ જાય છે !
 
આની–તેની સામે ઉંચા સાદથી બોલી શકે,
કેમ એ સ્વર આઈના સામે ધીમો થૈ જાય છે ?
 
કેમ ઓળંગી શકું મારા અહમ્ ને હું સ્વયમ્ ?
જેમ ઉંચો થાઉં, થોડો [...]

Read Full Post »

 (૧)
 
સ્વપ્નું પણ કેવું કોરુંઘાકોર નીકળ્યું!
આમ તો શ્રાવણરાતને છેલ્લે પ્હોર નીકળ્યું.
 
બાવળ સમજી જેની નકરી કરી ઉપેક્ષા;
બળબળતા વૈશાખમાં એ ગુલમ્હોર નીકળ્યું.
 
જીવનના આ ચીત્રફલકનું તે શું કહેવું?
ઘાર્યું તું કંઇ ઔર અને કંઇ ઔર નીકળ્યું!
 
પુનમરાતે સ્મરણોનો ગુંથ્યો મઘપુડો;
ચાંદરણું મારા કાળજની કોર નીકળ્યું.
 
ટહુકાઓના પડઘાથી આકાશ સભર છે;
ચોમાસાનું  પગલેપગલું મોર નીકળ્યું.
 
મારાં ગીતોનાં ઇંડાં તુજ માળે ફૂટયાં;
વીયોગનું પંખી વૈરી ચીતચોર નીકળ્યું.
 
છાતી દડદડ, [...]

Read Full Post »

(૧)
 

એક તો તારો મને પર્યાય દેખાતો નથી,
ને ઉપરથી તું સરળતાથી અહીં મળતો નથી.
 
તું હવે વરસાદ રોકે તો હું સળગાવું ચુલો,
રોટલો આ છત વગરના ઘરમાં શેકાતો નથી.
 
ફૂંક મારી તું હવાને આટલી દોડાવ ના,
ધુળ છે કે મ્હેંક એનો ભેદ પરખાતો નથી.
 
ડાળથી છુટું પડેલું પાંદડું પુછયાં કરે,
વૃક્ષ પરનો એક ટહુકો કેમ ભુલાતો નથી?
 
એક માણસ ક્યારનો આંસુ લુછે [...]

Read Full Post »