ગઝલ– ભગવતીકુમાર શર્મા

 (૧)

 

સ્વપ્નું પણ કેવું કોરુંઘાકોર નીકળ્યું!

આમ તો શ્રાવણરાતને છેલ્લે પ્હોર નીકળ્યું.

 

બાવળ સમજી જેની નકરી કરી ઉપેક્ષા;

બળબળતા વૈશાખમાં એ ગુલમ્હોર નીકળ્યું.

 

જીવનના આ ચીત્રફલકનું તે શું કહેવું?

ઘાર્યું તું કંઇ ઔર અને કંઇ ઔર નીકળ્યું!

 

પુનમરાતે સ્મરણોનો ગુંથ્યો મઘપુડો;

ચાંદરણું મારા કાળજની કોર નીકળ્યું.

 

ટહુકાઓના પડઘાથી આકાશ સભર છે;

ચોમાસાનું  પગલેપગલું મોર નીકળ્યું.

 

મારાં ગીતોનાં ઇંડાં તુજ માળે ફૂટયાં;

વીયોગનું પંખી વૈરી ચીતચોર નીકળ્યું.

 

છાતી દડદડ, આંખો ભીની, કલમ ભુખરી;

મારું સંવેદન કેવું શીરમોર નીકળ્યું!

–––––––––––––––––––––––

(૨)

 

એ બહુ છાનેમાને આવે છે;

મોત નાજુક બહાને આવે છે.

 

ક્યાં મને એકલાને આવે છે ?

સુખ દુખ બધાને આવે છે.

 

ઓળખી લ્યો સમયના પગરવને;

એ જમાને જમાને આવે છે.

 

આમ તો આખી ડાયરી કોરી;

નામ તુજ પાને પાને આવે છે.

 

અશ્રુતોરણ ને સ્મીતની રંગોળી;

ઉત્સવો કેવા સ્થાને આવે છે !

 

બીમ્બ ચકલી જુએ છે પોતાનું;

પાંખ તો આયનાને આવે છે.

 

એના શ્વાસો બન્યા છે વેગીલા;

મ્હેક તારી હવાને આવે છે.

 

‘રણની શોભા મને જ આભારી’

ગર્વ આ ઝાંઝવાને આવે છે.

 

કુંપળે કુંપળે વસંત આવે;

પાનખર પાને પાને આવે છે. 

 

-ભગવતીકુમાર શર્મા

 

(મુ.ભ.શર્માના કવીતા સંગ્રહ ‘અઢી અક્ષરનું ચોમાસું’ માંથી સાભાર)